Friddoochs-Gemähre: De Hose uff’n Fissen
Jetzt anhören: Friddoochs-Gemähre: De Hose uff’n Fissen
ach, dä Liere, de Biwel hod doch Rächd, wann’s heeßd: „Der Geist ist willig, aber das Fleisch ist schwach“. Kenned dä dann ö disses menschliche Versachen? Will ich so zugenummen honn, well un muss ich obnemmen.
Nu nemm ich mä d’n gänzen Doch vär, nur Oowesd zu ässen stoods Schoggelade zu schnuggen, un wos äs dann ooweds värm Fernsehn? Do krich ich so’n Jabbes uff Sisses, un domirre gin alle gurren Vorsädze wirre fär dissen Dooch d’n Bach rünger. Om Dooche benn ich starg, awwer oowed’s wäre ich schwach.
Nu äs dos bie mä, wie gesähd, schunn schlemm mid minnem Büche. Es äs awwer ö so gänz gewiddersch. Keene Hose bassd mä meh richdich. Frieher, do hadde ich ne Daillie. Do sass se ordendlich fesde un rudschde nid. Iwwer d’n Büch krich ich se nu awwer nid meh zu, un nu sidze ünger d’m Noowel und do rudschdse als. Wos äs d’s Enge vom Liere: Wo ich geh un steh, denze ich on minner Hose un zieh se hoch. Kümme äs se oowen un ich geh en boor Schridde, dan rudschse wirre un d’r Hingerschden lichd bahle uff’n Kniekehlen. Dos äs zworsch hirre modern bie d’n Juchendlichen, awwer mich rechd’s uff.
Gänz schlemm äs es bie d’r Goordenärwed. Nu zieh mo de Hose hoch, wann de de Hänge vull Ääre hosd. Orrer wie’s dissen Härwesd en boor mo bie’m Äbbelbliggen värgekummen äs: Derch disse Reggerei looch d’s gurre Stigge - hosde - nid - gesähn - mä uff’n Fissen. Un ich stüng in d’r Üngerhose do. Nur gud, doss de Nochberschafd dos nid mirregekrechd hod, sisden käme me noch ins Gerede.
Nu awwer benn ich alle minne Sorchen in disser Sache los, will mä nämlich minne Schwecherdochder, sä stammed üss d’r Nähe von Ingoldstood, bayrische Hosendrächer zu Chresddooche geschenged hod. Gänz in schworz un exdra starg. Nu sidzd alles bombenfesde. Disse Denger awwer ohnzulähn äs ö so ne Sache. Sä derfen nid verkudzeln un murren richdich in d’n Hosenbund gestobbed wären. Dos hadde ich nu nid ohnfangs so gemachd, un do äs een Drächer abgegin un derchd de Spannünge mä uff’s Ööche geblädschd.
Also, ö Hosendrächer ohnzulähn well gekunnd sinn. Sisde, un worimme disse gänze Stellasche? Will ich mich mid d’r Schnuggerei nid beherrschen kann. Wär nid hören well, muß fühlen. Do winsche ich üch stärgere Willenskrafd, als wie ich se honn.
„Imme obzunemmen, geh ich dreimo in d’r Woche zur Masasche“, sprichd de Meierschen fär ähre Nochberschen. „So, so - Masasche?“, frochd die indressierd. „Hod’s dann schunn wos gebroochd?“ „Wie mes nimmed, minn Masör hod schunn 5 Kilo verloren.“ Na dann, bissed üch derch’s Läwen un macheds gud bis de angere Woche,
ücher Udderschhüser Rendner

Dieser Artikel wurde am 20.Januar 2012 veröffentlicht. Weitere Beiträge von