Friddoochs-Gemähre: Ohne Kabbe uff´m Kobbe
Hier die Audio-Datei zum Anhören:
Friddoochsgemähre vom 6. Januar 2012
Ach, dä Liere, nu sinn de Fäsddooche rimm un mä sinn glückseelich im nüchen Johre ohngekummen. On Silvesder honn mä ins alles Gurre gewinschd un väle Gesündheed, wie me dos on sonem Dooche machd, awwer wissen dunn mä nid, wos alles uff ins zukimmed.
Dos heeßd: Väles bliewed sowieso, wie’s äs. Die Gebrechen un Krangheeren bliewen ins erhahlen, ö wann me ins hüngermo väle Gesündheed gewinschd honn. De Sorchen imme de Kenge, de Eensamkeeren un wo me sisden drohne zu knabbern honn, dos alles bliewed ö im nüchen Johre wie’s äs.
On Silvesder kunnde me ooweds feiern un eenen drengen; mo nid on dos dengen, wos eenen drigged. Spehresdens awwer om zwedden Januar äs doch alles wirre bie’m Ahlen. Nu heeßd’s sich een Johr derchzuschlubbern und hoffen, doss me wirre eenichermaßen iwwer de Ründen kimmed.
Nu hadde ich in Woowern un Udderschhüsen on Silvesder de Johresobschlußondachd zu hahlen. Bie’m Wegfohren von insem Hüüse in de Kerche hadde ich minne Kabbe vergässen, un will ich zu füll wor, de Dräbbe nummo nuff zu ginn, benn ich mid bludden Kobbe weggefohren.
Dä kunn’s mä glööwen, nur dos bißchen Gehen vom Audo in de Kerche hod geschigged, imme mich zu verkillen. Nu leefd vom irschden Januar minne Noose wie verreggd un bie’m Husden korchel ich wie en ahler Keddenhünd. Dobie benn ich schlabb un so richdich maladde.
Eechendlich schod’s mä nix, will ich sälwer schuld benn on minner Verkillünge. Awwer äs dann dos mid ins Menschen nid eechenoordich: Mä wissen’s doch, dos ins mänche Sachen nid bekummen un schooren, un me mahn’s doch orrer doch nid. Ich weeß doch gänz genau: Wann ich bie dissem Wädder ohne Kabbe nüssgeh, dann frier ich on de Bladde, un wann ich on de Bladde friere, dann wäre ich krang.
Uff Neujohr klöhd eener: „Kerle, ich benn stärwekrang. Ooweds noch dos väle Ässen un dann disse Drängerei un imme Zwälfe zwä Glässer Segd, ich honn in d’r Noochd gedoochd, minne ledzde Stünge hädde geschlohn. Ich weeßes, doss ich dos nid verdröh un mache drodzdäme so’n Ufress un muß dann leiden“.
D’r angere weeß, doss hä nid so väle Kuchen ässen deff un machd’s drodzdäme: „Hirre honn me kinn Zogger, hirre gild’s“. Un so wirrer.
Nemmen mä ins doch mo fär’s nüche Johr vär, nur doss zu duhn orrer zu lorren, wos in bekimmed un wos ins guddid. Un wann’s nur in eener Sache mo klabbed, dann äs doch ö schunn wos gewunnen.
Un als de Gribbewelle ähren Höhepungt errechd hadde un de Schlange von d’n Impfwillichen immer länger wurde, do brachde hä, d’r Dogder, en Schild vär sinner Deere ohn: „Bitte das Gesäss frei machen und rückwärts eintreten“.
Na dann, hahled üch gesünd un macheds gud bis de angere Woche,
ücher Udderschhüser Rendner

Dieser Artikel wurde am 05.Januar 2012 veröffentlicht. Weitere Beiträge von