Friddoochs-Gemähre: Eenfach so verbie geginn
Hier die Audio-Datei zum Anhören: Friddoochs-Gemähre: Eenfach so verbie geginn
ach, dä Liere, nu sinn de Chresddooche wirre do - sä stinn sozusachen vär d’r Däre. Ich hoffe, dä hod de Värbererüngen gud iwwer-
stinn un freid üch uff’s Fäsd. Iwwerhööwed, dä Liere, sunn mä ins je in dissen Doochen frein, aborde wann’s dann moien de Geschenge giwwed. Ob me se nu gebrüchen kunn orrer nid, ob nu gekööfd orrer sälwer gemachd, me sid d’n gurren Willen un freid sich.
Mä nu, de Udderschhieser Sänger, wullden d’n Nordhessen ö ne Freere mahn mid insen Liedern uff d’r CD (wisse Schiewe). Mä sinn se ö gänz gud losgeworren, awwer mä sinn doch en bißchen traurich, will väle Liere inse Geschenge nid kööfen wullden.
Also, immes korz zu mahn, värchen Sunnoowed honn mä (zwäh Männer vom Värstanne un ich) ins in Woowern in disser großen Kööfmannschafd on de Kassen gestalld un wullden noch en Deel losschlohn.
Also, ich kann üch nur dis sprähn, d’s Moord wor meh als dinne. Mä wullen je eechendlich d’n gänzen Dooch üsshahlen, awwer no drei Stüngen honn me de Seechel gestrechen un sinn heemgeginn. Do stissde nu un sissd, wie de Menschen bärchewiese inkööfen. De Eenkööfswöhne sinn ünger diesser Lasd bahle in de Knie geginn. Alles gud. Es äs jedem gegonnd.
Awwer dos hod ins so nohdenglich gemachd: Stood’s so wid zu iwwerlähn, doss es ins doch so gud gid un doss me alles krichen kunn, wos d’s Härze nur so begehrd, güngen de Menschen eenfach so on ins verbie. Nu honn doch de Meerschen von ins ne Zierünge un kennen de Agdione „Advend“. Schunn mehrere Wochen äs disse Sache värgestalld worren, awwer mä wurden selden mo eenes Bligges gewirdichd, obwohl me de Spendendoose un alles angere Werg uff eenem Dische sichbor hingestalld honn. Es weeß doch jeder, doss disse Agdione Menschen in inser Regione hilfd. Schiggsale sinn je värgestalld worren. Do kann keener sprähn: „Mä gäwen nix, will me nid wissen, ob’s ohnkimmed“. Disse Spenden kummen bie ohrmen Lieren in inser Gechend ohn, un drodzdäme „still ruhd der See“.
Mä honn dann bekännde Liere ohngeschwadzd, ob se nid mo ne CD kööfen willden. „Mä honn von dissem Zeiche d’rheeme genüng rimmfliechen“. – „Ach nä, mä hunn schunn ne CD d’rheeme“.
Ich honn dann vär ne Fröh gesprochen: „Dann schenged se doch ücher ahlen Erbdande“. „Die äs dood“, wor de Ändword. Noch niddemo honn de Liere wos in de Doose gestegged. Ach, äs es schunn en hordes Geschäfd, fär de ohrmen Liere wos zu dunn.
Nu winsche ich üch en frohes Fesd. Dänen, die ne CD ge-
kööfd honn, von gänzem Herzen „Dange“ und denged alle dadrohn: On Chresdooch feiern mä de Geburd von däm Manne, der ins on insen oormen Nächsden druff gestubsd hod.
Nu macheds gud bis im nüchen Johre,
ücher Udderschhüser Rendner

Dieser Artikel wurde am 22.Dezember 2011 veröffentlicht. Weitere Beiträge von